De Wibautstraat kent slechts twee smaken: naturel en krenten. Als purist kan ik dit zeer waarderen. Ook de vriendelijkheid van het personeel viel direct op. Wat in smaak werd verloren, werd ruimschoots gecompenseerd met poedersuiker. Kwantiteit boven kwaliteit, maar dan wit.

Vol goede moed begonnen we aan de naturel bol. Al bij de eerste hap werd duidelijk dat dit een taaie zit ging worden. De korst was — net als in de voorgaande jaren — niet knapperig. Ook was de bol aan de droge kant. U kunt zeggen wat u wilt, maar consistentie beheersen ze hier uitstekend. Verder verraadden de perfect symmetrische vormen dat we hier te maken hadden met industrieel gebak. En dat is niet slechts een esthetisch oordeel, maar tevens belangrijke oliebollenfysica. Industrialisatie is de vijand van knapperigheid:

Hoe gladder en symmetrischer de bol, hoe minder oppervlakte, hoe minder ribbeltjes, hoe minder plekken waar vet kan blijven hangen en het deeg kan uitdrogen tot krokant goud.

Tot overmaat van ramp waren de bollen ook nog eens stervenskoud. Een prestatie op zichzelf, gezien het feit dat ze net uit de olie zouden moeten komen. Geen goed begin.

Daarna de krentenbol. En warempel: een opleving. Nog steeds koud — laten we de lat niet te hoog leggen — maar ineens was daar knapperigheid. De oliebollenfysica stelde niet teleur. De krenten zorgden voor verstoringen in het deeg, extra scheurtjes, oneffenheden en dus meer krokante randjes. De krenten waren zoet, de smaak was prima en ze waren niet krenterig met de rozijnen. Het was een welkome pauze voor mevrouw Koo, die doordeweeks al genoeg lijdt tijdens haar PhD.

Na een tweede helft waarin zowaar tekenen van leven zichtbaar waren, wist de Wibautstraat zich alsnog naar een krappe 6 te slepen. Mocht het de stille missie van deze kraam zijn om Nederland gezonder te laten eten door oliebollen zo onaantrekkelijk mogelijk te maken, dan zijn ze daar al jaren opvallend consistent in.

De locatie: De Wibautbol