De mooiste tijd van het jaar is weer aangebroken. Het weer is schuw, het zonlicht schaars en de mooiste kramen van het land zijn weer overvloedig te vinden: het is tijd voor onnodig geneuzel over oliebollen!

Welkom, weledelgestrenge lezers, ik heb jullie gemist. Ik miste vooral het heerlijke excuus om excessief veel oliebollen te eten, maar absoluut ook uw prachtige commentaar. Daarom heb ik deze week trouwe lezer Jannie Moors opgezocht. Samen met haar heb ik woensdag de oliebollen van “Utrechtse Oliebollen” (lekker creatief) naast Utrecht Centraal beoordeeld.

U vraagt zich nu waarschijnlijk af wat ik op Utrecht Centraal te zoeken had. Is dat niet erg ver fietsen? Dat klopt, maar tegenwoordig heb ik een volledig vergoede ov-jaarkaart van werk, dus dan valt het nog best mee. Bovendien werk ik binnenkort vlak naast het station. Maandag begin ik aan een gloednieuwe opdracht bij de Belastingdienst (uitkijken, Daniël, we komen je pakken) en daarom leek het handig om uit te zoeken waar ik de komende twee maanden kan lunchen. Ik kan u nu echter al wel verklappen: hier gaat dat niet zijn. Dit zijn de resultaten:

Structuur	3
Smaak	5,5
Temperatuur	4	Prachtige koelelementen maar matige consumpties
Locatie	7	Lekker centraal en aan de goede kant van het station
Personeel	4	Mieperij
Prijs	4	1,5 per bol en 12,5 per 10. Maar 3 euro voor de oologsmisdaad van een Lotus-bol en een half grachtenpand voor een Dubai-bol

Het was ons gelukt om de laatste bollen van kraam “Utrechtse Oliebollen” op de kop te tikken. Vanwege storm Conall zouden ze eerder sluiten en hadden ze geen nieuwe bollen meer gemaakt. Als ambtenaar applaudisseer ik de luie werkhouding, maar als persoon vond ik dit eersteklas mieperij. Zelfs de NS reed gewoon door, en die stoppen al als mensen te hard niezen. Het personeel had geen nieuwe bollen gemaakt, waardoor er alleen nog krentenbollen, Lotus-bollen en Dubai-bollen over waren.

Om te beginnen met de krentenbollen. Deze waren klein en symmetrisch, wat duidelijk wijst op machinaal werk. De focus lag op massaproductie, en dat was te proeven. Geen knapperigheid; daar was de korst veel te dun voor. Bovendien was de binnenkant gortdroog, dus ik vermoed dat de bollen niet lang genoeg in de frituur hebben gelegen. Deze bollen waren zo taai dat je er met een heggenschaar niet doorheen kwam. Zelfs de schaarse hoeveelheid poedersuiker en krenten wisten het consumptieplezier niet te redden. Kortom, wilt u altijd al een winterdepressie ervaren? Koop dan deze bollen.

Dan de Dubai-bollen. Als oliebolpurist ben ik eigenlijk faliekant tegen deze nonsense, maar wie zijn grenzen nooit verlegt, leert nooit nieuwe manieren om obesitas te krijgen. Na alle hype moest ik er toch maar aan geloven, en ik moet eerlijk toegeven dat er wel potentie in zit. Deze combi van oliebollen en pistachechocolade zou erg lekker kunnen zijn als je ze ergens anders bestelt. Zoals Jannie Moors zei: “Dit is de eerste Dubai-bol die ik eet, maar ik weet nu al dat dit de slechtste is.” Koud, taai en nét te groot. Binnenkort volgt een update over dit fenomeen na veldonderzoek bij een andere kraam.

Tot slot de Lotus-bol. Ik ben blij dat ik geen kinderen heb, zodat hen dit fenomeen bespaard blijft. De Lotus-bol is een gigantische, taaie bol zonder korst, bedekt met een flinke laag lotus. De smaak laat zich het best omschrijven als die van een oude boterham met pindakaas die aan het eind van de zomer in een schooltas wordt teruggevonden. Ook Jannie Moors had er genoeg van. In haar woorden: “Mijn ontspannende associatie met de Lotus-houding was direct verpest.” Dankjewel, Utrecht. Zoals mijn collega’s bij de Belastingdienst zeggen: “Leuker kunnen we het niet maken, lekkerder ook niet.” 

Ons team adviseert om bij deze tent weg te blijven. Mocht u onverhoopt 12 euro kwijt moeten dan kan u het geld beter verbranden, dat scheelt op zijn minst het leed van de lotusbol.